Als je niet weet waar ze zijn...
Vier dagen geleden is iemand van wie ik houd vermist geraakt. Volledig verdwenen. Geen telefoon, geen locatie, geen spoor. Alleen stilte. Vier dagen lang.
Die dagen gingen gepaard met schaamte. Dat stille, zware gevoel dat dit op de een of andere manier mijn schuld is. Mijn verantwoordelijkheid. Ik weet dat dit niet waar is, maar toch... Het zit er gewoon, drukt zwaar.
De momenten die me braken waren de beslissingen... de politie bellen, uitzoeken waar te zoeken, wie te bellen. Toen sloeg de stress hard toe.
Maar de uren ertussenin? Toen er niets te doen was dan wachten? Ik was kalm. Oprecht, stil kalm. Die kalmte was niet van mij. Dat weet ik. Door alles wat ik heb meegemaakt, en het vertrouwen in Hem dat ik heb opgebouwd... weet ik dat zo'n vrede niet van mij komt. Het kwam van Hem.
En een van die tussenuren bracht ik door met het bezoeken van mijn vader in zijn verzorgingshuis, dementie, vergevorderd stadium, hij kent me niet meer. Het was rond vijf uur... Hij praat, maar de woorden sluiten niet meer aan bij iets wat ik herken. En toch... ik zat bij hem. Ik praatte terug.
De Koran speelde zachtjes op de achtergrond, zoals altijd in zijn kamer. En in een stil moment tussen zijn verspreide woorden bereikte de recitatie me. Soera Al-Baqarah, vers 153.
"O jullie die geloven, zoek hulp door geduld en gebed. Waarlijk, Allah is met de geduldigen."
Kippenvel. Het soort dat je vertelt... dit is geen toeval...
Een uur later, om zes uur, ging mijn telefoon... de politie.... Hij was gevonden. Hij was veilig. Alhamdulillah!!
Gedurende een van die dagen had ik een du'a gedaan die ik nog nooit eerder had gedaan... Ik vroeg Hem om mij 'Junood al-Ard wa Malaikat as-Samaa' te sturen. De soldaten van de aarde en de engelen van de hemel. Destijds legde ik de link niet eens. Pas later, toen ik thuis was en hij veilig was en de opluchting was ingedaald... sloeg het me. Mijn familie was er de hele tijd geweest. Zij waren altijd mijn soldaten. God liet me toen en daar zien...
Dit. is waarom ik het dagboek schreef. Niet vanuit het begrepen hebben, maar vanuit het leven ervan. Wanneer je het leest, reflecteer op de vragen, ga aan de slag met de oefeningen... dan ontdek je dingen over jezelf. Je ziet je eigen patronen, je eigen kracht, je eigen vermogen om te vertrouwen. En daarnaast word je eraan herinnerd wat Hij is en wat Hij kan doen. Zijn beloften in de Koran. De prachtige momenten die Hij je al heeft gegeven. Hoe meer je jezelf terugziet en hoe meer je Hem herinnert... hoe meer je Zijn plan, Zijn timing, Zijn proces kunt vertrouwen. Dus wat er ook daarna komt, je loopt er niet onvoorbereid in. Je hebt bewijs. Je hebt verbinding. Je hebt vertrouwen.
xoxo,
Ley