Als je niet weet waar ze zijn

Vier dagen van onzekerheid — de schaamte, de beslissingen en de vreemde kalmte die me er toch doorheen sleepte.
________________________________________________________________________

Vier dagen geleden verdween iemand van wie ik hou. Volledig verdwenen. Geen telefoon, geen locatie, geen spoor. Alleen stilte. Vier dagen lang.

Die dagen kwamen met schaamte. Dat stille, zware gevoel dat het op de een of andere manier mijn schuld is. Mijn verantwoordelijkheid. Rationeel weet ik dat dat niet waar is, maar schaamte geeft niet om rationaliteit. Het zit er gewoon, drukkend.

De momenten die me braken waren de beslissingen... de politie bellen, uitzoeken waar te zoeken, wie te bellen. Dat was wanneer de stress hard toesloeg.

Maar de tussenliggende uren? Wanneer er niets anders te doen was dan wachten? Ik was kalm. Echt, stil kalm. Die kalmte was niet van mij. Dat weet ik. Door alles wat ik heb meegemaakt, en het vertrouwen in Hem dat ik heb opgebouwd... ik weet dat zo'n soort vrede niet van mij komt. Het kwam van Hem.

En een van die tussenliggende uren bracht ik door met een bezoek aan mijn vader in zijn verzorgingshuis, ver gevorderde dementie, hij kent me niet meer. Het was rond vijf uur... Hij praat, maar de woorden sluiten niet meer aan bij iets dat ik herken. En toch... ik zat bij hem. Ik praatte terug.
De Koran speelde zachtjes op de achtergrond, zoals altijd in zijn kamer. En in een stil moment tussen zijn verstrooide woorden bereikte de recitatie mij. Surah Al-Baqarah, vers 153.

"O jullie die geloven, zoek hulp door geduld en gebed. Voorwaar, Allah is met de geduldigen."

Kippenvel. Het soort dat je vertelt... dit is geen toeval. Ik voelde me geliefd door God. Precies daar ontmoet waar ik was.

Een uur later, om zes uur, ging mijn telefoon... de politie.... Hij was gevonden. Hij was veilig. Alhamdulillah!!

Tijdens die dagen had ik een dua gedaan die ik nog nooit eerder had gedaan... Ik vroeg Hem mij 'Junood al-Ard wa Malaikat as-Samaa' te sturen. De soldaten van de aarde en de engelen van de hemelen. Destijds legde ik de link niet eens. Pas later, toen ik thuis was en hij veilig was en de opluchting was ingetreden... drong het tot me door. Mijn familie was er al die tijd geweest. Zij waren altijd mijn soldaten. God liet me het gewoon zien.

Dit is waarom ik het dagboek schreef. Niet vanuit het begrip, maar vanuit het leven. Wanneer je het leest, reflecteer op de vragen, zit met de oefeningen... je ontdekt dingen over jezelf. Je ziet je eigen patronen, je eigen kracht, je eigen vermogen om te vertrouwen. En daarnaast word je herinnerd aan wie Hij is en wat Hij kan doen. Zijn beloften in de Koran. De prachtige momenten die Hij je al heeft gegeven. Hoe meer je jezelf weerspiegeld ziet en hoe meer je Hem herinnert... hoe meer je Zijn plan, Zijn timing, Zijn proces kunt vertrouwen. Dus wanneer het volgende komt, loop je er niet onvoorbereid in. Je hebt bewijs. Je hebt verbinding. Je hebt vertrouwen.